MANIFESTE

Scène int

Nous constatons qu’un théâtre est vide.

 

 Nous nous ruons sur l’occasion pour expérimenter une pratique de l’art à coté des contraintes dictées par le marché, la profession, la poursuite d’une carrière, l’exercice d’un métier, la production.

Notre action nous est propre, elle est une réponse que nous trouvons aujourd’hui parce-que le terrain est propice, la situation favorable.
Au slalom dans l’institution nous préférons une action collective, autonome.
L’art contient suffisamment de politique pour ne pas dépendre des politiques, qu’elles soient culturelles, sociales, populaires, en tout cas déterminées par un calendrier électoral.

Nous ne voulons pas être les collaborateurs actifs d’un programme politique.
Nous ne réclamons rien, nous n’attendons rien.
Notre occupation du Théâtre de la Place est instinctive et nous l’estimons nécessaire.

Nous la défendons parce qu’il n’y a pas mieux à faire dans l’instant.
C’est un geste pour dépasser le vide, ce n’est pas le plus radical et nous le croyons juste parce que généreux.

Les théâtres sont à nous. Les théâtres sont à tous.
Nous voulons fabriquer un rituel qui s’appelle le théâtre,
qui fait partie de la vie, et qui à ce titre, a lieu sans être mystifié ni déprécié.
Nous voulons fabriquer ce lieu qui s’appelle le théâtre,
ouvert au public, au centre, qui est un lieu de passage autant que d’ancrage.

Nous n’attendrons pas d’avoir mille fois fait nos preuves pour nous sentir légitimes.
Nous avons la volonté de faire les choses simultanément et non plus successivement.
Nous ne passerons pas plus de temps à chercher de l’argent qu’à faire du théâtre.
Nous voulons faire se percuter art vivant avec art de vivre.

Une société a le théâtre qu’elle mérite.
Supposons que nous méritons mieux.

Le Théâtre de la Place devait rester inoccupé en attendant sa destruction.
Nous l’occupons depuis le 5 Septembre.
Nous l’ouvrirons tous les jours.
Nous y jouerons tous les jours.
Gracieusement.
Nous invitons quiconque voudra faire avec la situation et les conditions qu’offre le lieu.

Nous souhaitons découvrir ce qu’est un théâtre libre et ouvert à tous en permanence à Liège.

We observe that a theatre is empty.

We rush at this opportunity to experiment an art practice aside from market, profession, career, work, production constraints.

Our action is our own, it is the answer that we find today because the ground is favourable, circumstances are favourable.

Rather than slaloming in the institution, we choose a collective and autonomous action.

There are enough politics in art to avoid making it dependent on policies, be they cultural, social, popular, in any case determined by the electoral calendar.

We do not want to be active collaborators of a political program.

We have no claims, we have no expectations.

Our occupation of the Théâtre de la Place is instinctive and we reckon it to be necessary.

We defend it because there is nothing better to do at this time. It is a gesture to go beyond emptiness, it is not the most radical and we believe that it is fair, for it is generous.

Theatres are our own. Theatres are for all.

We want to invent a ritual which is called theatre, which is part of life, and which, as such, happens without being mystified nor depreciated.

We want to invent this place which is called theatre, open to the public, at the centre, a crossing point as well as a place to take root.

We won’t wait to have proven our worth a thousand times before feeling legitimate.

We want to do things simultaneously, not successively anymore.

We won’t spend more time trying to find money than acting.

We want to merge a living art and an art of living.

A society has the theatre it deserves.

Let us suppose we deserve better.

The Théâtre de la Place was to stay empty until its demolition.

We have been occupying it since September the 5th.

We will open it every day.

We will play there every day. For free.

We welcome whoever is willing to do with the situation and conditions offered by the place.

We are willing to discover what is a theatre in Liège, when it is free, and permanently open to all.

We stellen vast dat er een theater leeg staat.

We storten ons op die kans om een kunstpraktijk uit te testen bevrijd van de beperkingen die ons opgelegd worden door de markt, het professionele circuit, carrièreplanning, vakuitoefening, de productionele omstandigheden.

Onze actie komt van ons, ze is een antwoord dat we vandaag vinden omdat er een goede voedingsbodem is, gunstige omstandigheden.

Slalommend tussen de instellingen verkiezen we een collectieve, autonome actie.

Kunst is zo politiek dat ze niet van politiek afhankelijk moet zijn, of die nu cultureel, sociaal of populair is, ze wordt sowieso bepaald door een electorale agenda.

Wij willen geen actieve medewerkers zijn van een politiek programma.

We vragen niets, we verwachten niets.

Onze bezetting van het ‘théâtre de la place’ is instinctief en we achten ze noodzakelijk.

We verdedigen het omdat er op dit moment niets beters te doen is.

Het is een gebaar om de leegte te overstijgen, het is niet het meest radicale en we geloven er enkel in omdat het genereus is.

De theaters zijn van ons. De theaters zijn van iedereen.

Wij willen een ritueel ontwikkelen dat theater heet,

dat deel uitmaakt van het leven, en dat met die titel plaats vindt zonder gemystificeerd noch gedenigreerd te worden.

We willen deze plek creëren die het theater heet,

open voor publiek, in het centrum, die zowel een passageplek als een ankerplaats is.

We wachten niet tot we ons duizend keer bewezen hebben voor we ons gelegitimeerd voelen.

We willen de dingen tegelijkertijd doen en niet na elkaar.

We willen niet langer dat we meer tijd steken in het zoeken naar geld, dan in het maken van theater.

We willen kunst doen raken door de kunst van het leven.

Een samenleving heeft het theater dat ze verdient.

Laten we ervan uitgaan dat wij beter verdienen.

Het ‘Théâtre de la Place’ zou leeg moeten staan tot het afgebroken wordt.

Wij bezetten het sinds 5 september.

We zullen het alle dagen openen.

We zullen er alle dagen spelen.

Gracieus.

We nodigen eender wie uit die iets wil doen met deze situatie en de omstandigheden die de plek biedt.

We willen ontdekken wat een vrij theater is, open voor iedereen, onophoudelijk, in Luik.

Observamos que um teatro está vazio.

Nós investimos nesta oportunidade de experimentar uma prática artística, além de mercado, profissão, carreira, trabalho, restrições de produção.

Nossa ação é por nossa conta, é a resposta que encontramos hoje, porque o terreno é favorável, as circunstâncias são favoráveis.

Ao invés de surfar na instituição, nós escolhemos uma ação coletiva e autônoma.

Há política suficiente na arte para iludir, tornando-se dependente de políticas, sejam elas culturais, sociais, popular, em qualquer caso, determinado pelo calendário eleitoral.

Nós não queremos ser colaboradores ativos de um programa político.

Não temos reclamações, não temos expectativas.

Nossa ocupação do Théâtre de la Place é instintiva e consideramos que isso é necessário.

Defendemos que é porque não há nada melhor a fazer neste momento. É um gesto de ir além do vazio, não é o mais radical e acreditamos que é justo, por isso é generoso.

Os teatros são nossos. Os teatros são para todos.

Queremos inventar um ritual que é chamado de teatro, que faz parte da vida, e que, como tal, acontece sem ser mistificado nem depreciado.

Queremos inventar este lugar que é chamado de teatro, aberto ao público, no centro, um ponto de passagem, bem como um lugar para se enraizar.

Não vamos esperar para provar que vale a pena mais de mil vezes antes de nos sentir legitimados.

Queremos fazer as coisas simultaneamente, e não mais sucessivamente.

Não vamos gastar mais tempo tentando encontrar dinheiro que agindo.

Queremos mesclar uma arte viva e uma arte de viver.

A sociedade tem o teatro que merece.

Vamos supor que nós merecemos melhor.

O Théâtre de la Place deveria ficar vazio até sua demolição.

O temos ocupado desde 5 de setembro.

Vamos abri-lo todos os dias.

Vamos jogar todos os dias. De graça.

Damos boas-vindas a quem quer que esteja disposto a lidar com a situação e as condições oferecidas pelo local.

Estamos dispostos a descobrir o que é um teatro em Liège, quando se é livre e permanentemente aberto a todos.

 

Une réaction à MANIFESTE

  1. Lange Christine a écrit:

    Bonjour,

    Chouette chouette tout ça.
    Ca me fait plaisir de vous voir, jeunes et moins jeunes, croire en votre projet et le réaliser.
    Juste une question : pourquoi tant de mecs au début de la vidéo et tant de filles à la fin ?
    Merci,

    Christine

Laisser un commentaire

Votre adresse de messagerie ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *

Vous pouvez utiliser ces balises et attributs HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>